جایی که تمام خیابووناش بوی خاطراتمونو میدن ....بوی تورو .....جایی که تو اسمونش چشای خوشگل تو یه روز برام ارزوی خوشبختی کرده ....خدایا نمی خوام برگردم.

چرا به فکر من............. نه شاید هم به فکر خودی که نمی گذاری خیالت ازارم دهد .بیا

مرد باش بگذار ببینمت هوست کنم و تو برای من نباشی بگذار باور کنم که برای من نیستی کاش فقط به من می گفتی ما برا ی هم ساخته نشده ایم ...

پس این واژه های مسخره را برا ی چه ساخته شده اند وقتی تو انها را از من دریغ می کنی .....

حقیقت عریان کنارم ایستاده و فریاد می زندتو خوبی خوشی ..بر نمی گردی ..

...این قدر واضح است که می دانم برنمی گردی .

اما این نور لعنتی هنوز در قلبم ساکت نمی شود .

چگونه برای دیگری توضیح دهم تو یک روح سرگردانی که از من فرار می کنی و هیچ چیز در عشق پاک ما حتی

یک قدم از تقدس حریم الهی فراتر نرفته ...

با این همه رابطه با این روزگار سیاه ...چگونه بعدی خواهد پذیرفت که تجربه ی تو برای من ...بزرگترین تجربه ی من ...به سادگی و پاکی یک خیال کودکانه بود ....

اصلا چرا مجبورم تورا برای کسی شرح دهم ....؟

اما می دانی مجبور م.یا باید تورا ......خیال دردناک و در عین حال شیرین تو را همجا به دوش بکشم و احساس کنم در روز روشن و در اشکارا در حال خیانتم .یا باید تو را شرح دهم و منتظر باشم سر فرصت یاد تو چماقی شود برسرم از طرف کسی که اورا محرم قرار دادهام چون گفته دوستم دارد .......و تمام زندگی ام را با دلهره به سر برم ...انچه ازارم می دهد میدانی چیست بیش از ان که خود ازار می بینم هنوز این خیال لعنتی به این می اندیشد که تو نیستی .....

واقعا نگران نبودنتم یا اینکه چون بقیه مینالن از نبودنه اونی که میخوان توزندگیشون باشه منم دارم مینالم .

نمی دونم چرا احساس گناه میکنم وقتی به جای صدای تو پشت گوشی به صدای مرد دیگه ای می خندم .

وقتی نیستی ...وقتی شاید حالا کس دیگری به جای من سرش رو سینته و خوابش برده .چرا باید از راه دادن فرد دیدی به زندگیم احساس ناراحتی کنم ؟

ولی می دونی خوب می دونم این احساس گناه همش یه بهونس یه امیده ...دلم همش میگه شاید برگرده .

شاید جرات کنه و حداقل بگه اصلا دوسم نداره .کاش می گفتی ازم متنفری کاش میگفتی ترکت کنم .نمی دونم فقط بیا و منو نا امید کن بعد برو هر جا خواستی قول میدم خیالم دست از سرت برداره .

یا ناراحت ازین که خواستم که بری؟

اره واقعیت اینه که درخت از لبه ی تیز تبر نیست که تنش درد میگیره

از دیدنه دسته ی چوبیه تبره که میشکنه....

نه مطمئنم که اینکارو کرده بودم .

اما امشب

اون پسره ي توي ماشين

اوني كه فقط مثله تو بود.....

اخ انگار دوباره همه چی  از اول شرو شده همه چی نو شده .

روز از نو روزی از نو ...میگی تحملشو دارم دوباره فراموشت کنم؟

من بر گشتم .تو این مدت که نبودم اتفاقای زیادی افتاده هم برای خودم هم برای افراد دیگه ای تو زندگیم که خب بالاخره رو زندگی منم تاثیر داشته دیگه .قصد داشتم به محض تمام شدن اتحانام به تمام اد لیستم تو فیس بوک و میلام سر بزنمو از احوالشون جویا شم و لی انگار این پروسه ی احوالپرسی دوستان با این افتضاح جدید قراره به تعویق بیفته .میل من که باز نمیشه مال تو چی؟

فعلنا زیاد و اساسی اپ نمیکنم چون دارم واسه ارشد میخونم و قبولیم حسابی واسم مهمه .ولی ایشالله بعد بهمن بساطه وبلاگ نویسیمو به راه میکنم .:)

قصد دارم با سبکی متفاوت یعنی چیزی شبیه دفتر خاطراتم دوباره شروع به نوشتن کنم .

اما  اینبار تنها برگشته ام ...برایتان از سرگذشت سه نفر دیگر خواهم گفت خیلی زود.

                              

این شعر کاندیدای شعر برگزیده سال 2005 شده .
توسط یک بچه آفریقایی نوشته شده و استدلال شگفت انگیزی داره.
___—–___
وقتی به دنیا میام، سیاهم، وقتی بزرگ میشم، سیاهم
وقتی میرم زیر آفتاب، سیاهم، وقتی می ترسم، سیاهم
وقتی مریض میشم، سیاهم، وقتی می میرم، هنوزم سیاهم
و تو، آدم سفید
وقتی به دنیا میای، صورتی ای، وقتی بزرگ میشی، سفیدی
وقتی میری زیر آفتاب، قرمزی، وقتی سردت میشه، آبی ای
وقتی می ترسی، زردی، وقتی مریض میشی، سبزی
و وقتی می میری، خاکستری ای
و تو به من میگی رنگین پوست؟؟؟

مرد مسنی به همراه پسر ۲۵ ساله اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلیهای خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.
به محض شروع حرکت قطار پسر ۲۵ ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می کرد فریاد زد: “پدر نگاه کن درختها حرکت می کنند”  مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد. کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرفهای پدر و پسر را می شنیدند و از حرکات پسر جوان که مانند یک بچه ۵ ساله رفتار می کرد، متعجب شده بودند.
ناگهان پسر دوباره فریاد زد: ” پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می کنند.” زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می کردند. باران شروع شد چند قطره روی دست مرد جوان چکید. او با لذت آن را لمس کرد و چشمهایش را بست و دوباره فریاد زد:” پدر نگاه کن باران می بارد،‌ آب روی من چکید.
زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: “‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی کنید؟!”
مرد مسن گفت: ” ما همین الان از بیمارستان بر می گردیم. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می تواند ببیند!”

نتیجه ی اخلاقی داستان: ” ما نباید بدون دانستن تمام حقایق نتیجه گیری کنیم.”

زن و مرد جوانی به محله جدیدی اسبا‌ب‌ کشی کردند.
روز بعد، ضمن صرف صبحانه، زن متوجه شد که همسایه‌اش در حال آویزان کردن رخت‌های شسته است و گفت: «لباسها چندان تمیز نیست. انگار نمی داند چه طور لباس بشوید. احتمالا باید پودر لباس‌ شویی بهتری بخرد.»
همسرش نگاهی کرد اما چیزی نگفت.
هربار که زن همسایه لباس‌های شسته‌اش را برای خشک شدن آویزان می‌کرد زن جوان همان حرف را تکرار می‌کرد تا اینکه حدود یک ماه بعد، روزی از دیدن لباس‌های تمیز روی بند رخت تعجب کرد و به همسرش گفت: «یاد گرفته چطور لباس بشوید. مانده‌ام که چه کسی درست لباس شستن را یادش داده!»
مرد پاسخ داد: «من امروز صبح زود بیدار شدم و پنجره‌هایمان را تمیز کردم!»

سالروز بزرگ مرد ادبیات پارسی ، سلطان سخن حضرت سعدی شیرازی بر تمام ادب دوستان مبارک باد

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نیایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی

حلقه بر درنتوان زد از دست رقیبان

این توانم که بیایم به محلت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

در همه شهر دلی نیست که دیگربربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

که بدانست که دربند تو خوشتر که رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده

در روز اول سال تحصیلى، خانم تامپسون معلّم کلاس پنجم دبستان وارد کلاس شد و پس از صحبت هاى اولیه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت که همه آن ها را به یک اندازه دوست دارد و فرقى بین آنها قائل نیست. البته او دروغ می گفت و چنین چیزى امکان نداشت. مخصوصاً این که پسر کوچکى در ردیف جلوى کلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشى از او نداشت. تدى سال قبل نیز دانش آموز همین کلاس بود. همیشه لباس هاى کثیف به تن داشت، با بچه هاى دیگر نمی جوشید و به درسش هم نمی رسید. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه کرد.

^{چندی پیش جوكی به زبان انگلیسی در دنیای نت زاده شد ! كه نكات ارزشمندی را در خصوص سیاست های رسانه های آمریكایی در بر داشت .}ترجمه فارسی جك به شكل زیر است :

^{مردی دارد در پارك مركزی شهر نیویورك قدم میزند كه ناگهان میبیند سگی به دختر بچه ای حمله كرده است.}

^{مرد به طرف آنها می دود و با سگ درگیر می شود .}

^{سرانجام سگ را می كشد و زندگی دختربچه را نجات می دهد.}

^{پلیسی كه صحنه را دیده بود به سمت آنها می آید و می گوید:}

^{« تو یك قهرمانی »}

^{فردا در روزنامه ها می نویسند :}

^{” یك نیویوركی شجاع ، جان دختر بچه ای را نجات داد “}

^{آن مرد میگوید :}

^{« اما من نیویوركی نیستم »}

^{پس روزنامه های صبح مینویسند :}

^{” آمریكایی شجاع جان دختر بچه ای را نجات داد “}

^{آن مرد دوباره میگوید :}

^{« اما من آمریكایی نیستم »}

^{« خوب ، پس تو اهل كجا هستی ؟ »}

^{« من ایرانی هستم ! »}

^{فردای آنروز روزنامه ها اینگونه می نویسند :}

^{« یك تندروی مسلمان ، سگ بی گناه آمریكایی را كشت ! »}

خدایا چرا من؟

"آرتور اشي" قهرمان افسانه اي تنيس ويمبلدون به خاطر خونِ آلوده اي که در جريان يک عمل جراحي در سال 1983 دريافت کرد، به بيماري ايدز مبتلا شد و در بستر مرگ افتاد. او از سراسر دنیا نامه هايي از طرفدارانش دريافت کرد. يکي از طرفدارانش نوشته بود: چرا خدا تو را براي چنين بيماري ای انتخاب كرد؟

برسید،نرسیده اید...

                       

سر کوچکی وارد داروخانه شد، کارتن جوش شیرینی را به سمت تلفن هل داد. بر روی کارتن رفت تا دستش به دکمه‌های تلفن برسد و شروع کرد به گرفتن شماره‌ای هفت رقمی. مسئول داروخانه متوجه پسر بود و به مکالماتش گوش داد.
پسرک پرسید،” خانم، می‌توانم خواهش کنم کوتاه کردن چمن‌ها را به من بسپارید؟” زن پاسخ داد، کسی هست که این کار را برایم انجام می‌دهد.”
پسرک گفت:”خانم، من این کار را نصف قیمتی که او می‌گیرد انجام خواهم داد”. زن در جوابش گفت که از کار این فرد کاملا راضی است.
پسرک بیشتر اصرار کرد و پیشنهاد داد،” خانم، من پیاده‌رو و جدول جلوی خانه را هم برایتان جارو می‌کنم، در این صورت شما در یکشنبه زیباترین چمن را در کل شهر خواهید داشت.” مجددا زن پاسخش منفی بود”.
پسرک در حالی که لبخندی بر لب داشت، گوشی را گذاشت. مسئول داروخانه که به صحبت های او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: “پسر…از رفتارت خوشم میاد؛ به خاطر این‌که روحیه خاص و خوبی داری دوست دارم کاری بهت بدم”
پسر جوان جواب داد،” نه ممنون، من فقط داشتم عملکردم رو می‌سنجیدم، من همون کسی هستم که برای این خانوم کار می‌کنه.

                      

پسر فقیری که از راه فروش خرت و پرت در محلات، خرج تحصیل خود را بدست میآورد

یک روز به شدت دچار تنگدستی شد. او فقط یک سکه ناقابل در جیب داشت.

در حالی که گرسنگی سخت به او فشار میاورد، تصمیم گرفت از خانه بعدی تقاضای غذا کند.

با این حال وقتی دخترجوانی در را به رویش گشود، دستپاچه شد

و به جای غذا یک لیوان آب خواست.

دختر جوان احساس کرد که او بسیار گرسنه است. برایش یک لیوان شیر بسیار بزرگ آورد.

پسرک شیر را سر کشیده و آهسته گفت: چقدر باید به شما بپردازم؟

دختر جوان گفت: هیچ. مادرمان به ما یاد داده در قبال کار نیکی که برای دیگران انجام میدهیم چیزی دریافت نکنیم.

پسرک در مقابل گفت: از صمیم قلب از شما تشکر می کنم.

پسرک که هاروارد کلی نام داشت، پس از ترک خانه نه تنها از نظر جسمی خود را قویتر حس می کرد، بلکه ایمانش به خداوند و انسانهای نیکو کار نیز بیشتر شد. تا پیش از این او آماده شده بود دست از تحصیل بکشد.

سالها بعد…. زن جوانی به بیماری مهلکی گرفتار شد. پزشکان از درمان وی عاجز شدند. او به شهر بزرگتری منتقل شد. دکتر هاروارد کلی برای مشاوره در مورد وضعیت این زن فراخوانده شد.

وقتی او نام شهری که زن جوان از آنجا آمده بود شنید، برق عجیبی در چشمانش نمایان شد. او بلافاصله بیمار را شناخت. مصمم به اتاقش بازگشت و با خود عهد کرد هر چه در توان دارد، برای نجات زندگی وی به کار گیرد.

مبارزه آنها بعد از کشمکش طولانی با بیماری به پیروزی رسید. روز ترخیص بیمار فرا سید. زن با ترس و لرز صورتحساب را گشود . او اطمینان داشت تا پایان عمر باید برای پرداخت صورتحساب کار کند.
نگاهی به صورتحساب انداخت. جمله ای به چشمش خورد: همه مخارج با یک لیوان شیر پرداخته شده است. امضا دکتر هاروارد کلی
زن مات و مبهوت مانده بود. به یاد آنروز افتاد .پسرکی برای یک لیوان آب در خانه را به صدا در آورده بود و او در عوض برایش یک لیوان شیر آورد. اشک از چشمان زن سرازیر شد.

فقط توانست بگویدخدایا شکر…..
خدایا شکر که عشق تو در قلبها و دستهای انسانها جریان دارد.